Een bladzijde geschiedenis in Luik

Onze geschiedenis: een Luikse slagerij sinds 1873

In 1873 opent een voormoeder van wie de geschiedenis de voornaam niet heeft bewaard een slagerij op nummer 36 in de rue Grétry, in de wijk Longdoz in Luik. Wij noemen haar Maria, als eerbetoon aan de echtgenote van Emile. Het pand loopt door tot op nummer 6 in de rue Libotte. Meer dan honderdvijftig jaar later hebben vijf generaties van de familie Leblanc haar werk voortgezet. Dit verhaal werd verteld door Emile Leblanc, de derde generatie. Hij werd geboren in 1920 en schreef zijn herinneringen neer tussen 1992 en 1995, in de hoop dat het ooit "een van [zijn] zonen zou interesseren".

Longdoz, de bakermat van het huis

In de jaren 1920 is Longdoz een bloeiende industriewijk, die leeft rond het station. In de rue Grétry draaien de winkel en de ateliers van de familie op volle toeren. Zelfs op zondag is de winkel open, en zelden zit men met minder dan elf aan tafel. Elke derde zondag van oktober maken de ouders van Emile honderden belegde pistolets klaar voor de boeren die in het station van Longdoz uit de trein stappen.

Een vak geleerd van onderuit

Emile begint in 1937 "onderaan de ladder": als loopjongen, met poetsen, en al met thuisleveringen per fiets op zondagochtend. Om 5 uur 's ochtends gaat hij met zijn vader naar het slachthuis van Chênée om de beste varkens uit te kiezen. Meer dan veertig jaar lang werkt de familie op drie verdiepingen: de koelcellen in de kelder, de bereiding en het koken op het gelijkvloers, de droogkamer en het uitsnijden op de verdieping. Zijn motto: "je moest eerst leren werken en gehoorzamen voor je kon bevelen".

De beproevingen doorstaan

De overstromingen van 1926 vernielen de koelcellen en de koopwaar. Dan volgen de crisis van de jaren 1930 en de bankfaillissementen. In 1935 krijgt de vader van Emile de ingeving die het huis redt: hij opent een winkel in het stadscentrum, in de rue Pont d'Île, en houdt de ateliers in de rue Grétry aan. Tijdens de oorlog blijft de winkel in het centrum zes jaar dicht. Het vleesrantsoen zakt tot 30 gram per dag, en men ruilt rundvet tegen steenkool om te kunnen blijven werken.

Sinds 1980 in de rue Lulay des Fèbvres

In 1980 brengt Jacques Leblanc, de oudste zoon van Emile en de vierde generatie, het huis naar de rue Lulay des Fèbvres, in het hart van Luik, in een moderne winkel met moderne ateliers. In 2012 zet het huis een nieuwe stap en opent het zijn vleesrestaurant, op enkele meters van de slagerij. Vandaag houdt Frédéric Leblanc, de vijfde generatie, de ambachtelijke slagerij en het restaurant zij aan zij levend. Het vakmanschap wordt nog altijd doorgegeven: de selectie van het vlees, het uitsnijden, de huisgemaakte charcuterie. En de thuislevering, die Emile in 1937 per fiets deed, bestelt u nu online.

De herinneringen van Emile Leblanc, in vijf hoofdstukken

1. Inktvlekken en tetanus: de kindertijd in Longdoz in de jaren 1920, de school Saint-Paul, de overstromingen van 1926
2. De zee, het voetbal en de bioscoop: de Luikse bioscopen, Standard, de Oktoberkermis, het aanleren van het vak
3. Zoveel treinen!: het station van Longdoz, de trams van Luik, het vervoer van vlees
4. De wereld en het water op onze kaaien: de tentoonstellingen van 1905, 1930 en 1939
5. Bommen en plantrekkerij: de oorlog, de rantsoenering, de Bevrijding

Deel deze pagina
Contact